หนังสือจำนวนหลายเล่มวางกองระเกะระกะอยู่บนโต๊ะขนาดใหญ่ ทุกอย่างล้วนเกี่ยวกับหลักการตลาดและพฤติกรรมผู้บริโภคทั้งสิ้น คุณชายอุจินั่งเท้าคางมองเพื่อนรักตัวเล็กที่เอาแต่จดจ่อกับรายละเอียดบนกระดาษหน้าแล้วหน้าเล่า

เกือบชั่วโมงแล้วที่ฮิโรกิกับคาเมะอยู่ในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย เพราะวันนี้ยังพอมีคาบว่างอยู่บ้างก่อนจะต้องเข้าเรียนช่วงบ่าย คาเมะจึงอยากไปหาข้อมูลทำรายงานสักหน่อย คุณชายอุจิเลยต้องมานั่งทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่ด้วยแบบนี้

“คาเมะ”

“หือ?”

เจ้าของชื่อครางตอบรับแผ่วเบาพลางวางหนังสือในมือลง แล้วหยิบเล่มอื่นขึ้นมาเปิดไล่สายตาอ่านเนื้อหาเพื่อจับใจความคร่าวๆขณะเดียวกันก็ใช้ดินสอจดหัวข้อสำคัญลงบนสมุดไว้

“ทำไมนายต้องรีบทำล่ะ รายงานอันนี้ส่งตอนสอบปลายภาคไม่ใช่เหรอ?”

“อืม แต่ฉันอยากทำเสร็จเร็วๆน่ะ ยิ่งมีเวลาเยอะขนาดนั้น เดี๋ยวจะลืมไปเสียก่อน”

เห็นเพื่อนให้ความสนใจกับหนังสือตรงหน้ามากนัก ฮิโรกิก็เลยไม่คิดจะถามอะไรอีกทั้งที่หัวสมองกลับมีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด ความรู้สึกของคุณชายอุจิบอกว่าคาแมะดูแปลกไปตั้งแต่เจอจินในภัตตาคารอาหารอิตาเลียนเมื่อวาน ฮิโรกิแน่ใจว่าต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างระหว่างญาติกับเพื่อนสนิทที่เขายังไม่รู้

ปกติคาเมะเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว มีเพียงฮิโรกิซึ่งมักสรรหาเรื่องสัพเพเหระตามประสาคนอัธยาศัยดีมาชวนคุยโน่นนี่ด้วยเสมอ บรรยากาศจึงไม่อึดอัดเหมือนที่ควรจะเป็น แตกต่างจากคราวนี้ชายหนุ่มสงบปากสงบคำมากขึ้น ถึงขนาดยอมนั่งเฉยมองเพื่อนค้นข้อมูลทำรายงานอย่างเงียบเชียบผิดวิสัยทายาทคนเดียวของตระกูลอุจิลิบลับ

ความจริงสาเหตุที่ทำให้ฮิโรกิไม่กล้าเอ่ยปากถาม อาจเป็นเพราะสีหน้าและแววตาของคาเมะฉายความหม่นหมองออกมาชัดเจนจนชายหนุ่มเองเริ่มกลัวว่าสิ่งที่เขาเคยเตือนเพื่อนรักเอาไว้ มันไม่เกิดประโยชน์เลยสักนิดเดียว

เรื่องของทั้งสองคนคงมาไกลเกินกว่าจะยับยั้ง ฮิโรกิจึงนึกโทษตนเองที่ปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิดมามากขนาดนี้โดยไม่สามารถขัดขวางอะไรได้


มันสายไปแล้วสินะ


เหล้ายี่ห้อดังพร่องไปกว่าค่อนขวด ใบหน้าหล่อเหลาอย่างร้ายกาจเลยแดงก่ำเนื่องด้วยฤทธิ์จากแอลกอฮอล์ จินรับแก้วใบใสที่บรรจุน้ำสีอัมพันเกือบครึ่งกระดกผ่านลำคอทีเดียวจนหมดท่ามกลางเสียงปรบมือของหญิงสาวผมยาวประบ่าซึ่งเคยเป็นคู่ควงของเรียวเมื่อสี่ห้าวันก่อน

คุณชายอาคานิชิอมยิ้มเล็กน้อยตอนที่นามิมอบจูบเป็นของรางวัลสำหรับคนเก่ง ลิ้นสีแดงสดวาดเลียราวกับกำลังกระหาย อดีตคู่ควงลูกเจ้าของโรงแรมระดับห้าดาวรู้หน้าที่เป็นอย่างดีจึงโน้มคอของอีกฝ่ายลงมา บดเบียดริมฝีปากอิ่มที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อยู่นานเพื่อส่งผ่านความต้องการจากส่วนลึกที่ปะทุขึ้น

ฝ่ามือใหญ่ฉุดรั้งหญิงสาวให้นั่งบนตักพลางตอบสนองให้อีกคนต้องครางงึมงำด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าดูดีร้ายกาจละห่างจากกลีบปากบางสีสวยยวนตา ก่อนขบเม้มซอกคอขาวจนเป็นรอยแดงช้ำ บ่งบอกอารมณ์ภายในกายกำลังพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง

จินดันร่างบอบบางลงบนโซฟา ไม่สนใจเสียงเพลงสากลจังหวะฮิพฮอพดังสนั่นหวั่นไหวหรือผู้คนที่ต่างโยกย้ายส่ายสะบัดกันเมามัน นัยน์ตาคมกริบเห็นนิชิคิโด เรียวจิบไวน์ชั้นเลิศอย่างเงียบเชียบตรงมุมโต๊ะ โดยมีหญิงสาวอายุอานามมากกว่าสามสี่ปีนั่งอยู่เคียงข้าง

พอฝ่ายนั้นมองตอบกลับมา รอยยิ้มตรงมุมปากขวาก็ยกขึ้น จินพยักเพยิดให้สายตาของเรียวหยุดตามที่ร่างบอบบางด้านล่าง คุณชายนิชิคิโดหัวเราะน้อยๆแล้วชูแก้วซึ่งมีของเหลวอยู่ภายในนิดหน่อยคล้ายเป็นการอนุญาต และนั่นก็เป็นเสมือนสัญญาณบางอย่างให้คาสโนว่าชื่อก้องเริ่มต้นลุกล้ำคนนอนระทดระทวยอีกครั้ง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จินกับเรียวใช้ผู้หญิงคนเดียวกัน เพราะยึดหลักที่ว่าความพอใจมาก่อนจึงเคยเกิดเรื่องทำนองนี้แล้วหลายหน

นามิลูบไล้แผงอกกว้างผ่านเชิ้ตเนื้อดีสมราคาพลางส่งสายตาเชิญชวนเพิ่มแรงอารมณ์ที่มีอยู่เหลือล้นให้เพิ่มสูงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว จินแว่วเสียงเอะอะโวยวายขณะก้มลงสัมผัสความนุ่มเนียนของผิวขาวซึ่งโผล่พ้นเสื้อผ้า คงเพราะอยู่ไม่ไกลกันนัก ชายหนุ่มเลยได้ยินมันอย่างแจ่มชัด

“อาคานิชิ จิน อยู่ที่ไหน!?”

แม้จินไม่เห็นว่าเป็นใคร แต่สิ่งที่เข้าสู่โสตประสาทก็ทำให้รับรู้ทันทีว่านั่นคือ อุจิ ฮิโรกิ ลูกพี่ลูกน้องร่วมสายเลือด หากชายหนุ่มก็ใช่ว่าจะสะทกสะท้านอย่างไรถ้าอีกฝ่าต้องมาเห็นฉากพลอดรักต่อหน้าต่อตาแบบนี้

ฝ่ามือร้อนผ่าวสอดลึกผ่านกระโปรงบางสีดำตัดกับผิวขาวเนียนละเอียด กระตุ้นจุดเร้าอารมณ์เล็กน้อยก็เพียงพอให้หญิงสาวตรงหน้าบิดเร่าด้วยความทรมานที่แฝงความสุขล้นไว้เต็มเปี่ยม แต่การกระทำทุกอย่างกลับต้องหยุดชะงักลงกลางครันเมื่อเสียงอันคุ้นเคยแผดดังขึ้นอยู่ใกล้ๆ

“อาคานิชิ จิน!”

ทายาทธุรกิจพันล้านเสมองใบหน้าหวานสวยชนิดผู้หญิงหลายคนยังอายของลูกพี่ลูกน้องด้วยท่าทางเบื่อหน่าย ริมฝีปากอิ่มพ่นลมออกมาหนักหน่วง กระทั่งเห็นดวงตากลมใสวาวโรจน์ชายหนุ่มถึงยอมลุกขึ้นมานั่งไขว่ห้างพิงโซฟาสีแดงสดโดยดีทั้งที่ความจริงก็ไม่เต็มใจสักเท่าไร

“มีอะไร?”

สิ้นคำคุณชายอุจิกลอกตาไปมาด้วยท่าทางเหลืออดเต็มที ก่อนทวนประโยคเดิมซ้ำเสียงดังฟังชัดไม่อายใครหน้าไหนแม้จะกลายเป็นจุดสนใจของแขกเหรื่อในผับแห่งนี้

“ถามมาได้ว่ามีอะไร คนอย่างนายเนี่ยรกโลกจริงๆ”

“หรือจะให้ถามว่าที่มาหาถึงเนี่ย เพราะคิดถึงฉันใช่ไหม อย่างงั้นเหรอ?”

ฮิโรกิขบกรามแน่น พยายามระงับโทสะที่เดือดพล่านของตนเอง ทว่าเห็นอีกฝ่ายนั่งกอดอกพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ เส้นความอดทนก็แทบขาดผึงออกจากกัน

“ถ้าไม่จำเป็นฉันก็ไม่อยากเหยียบที่แบบนี้หรอก บอกมาดีกว่านายทำอะไรเพื่อนฉัน”

นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ฮิโรกิร้อนใจนักหนา ยิ่งสังเกตอากัปกิริยาคาเมะวันนี้ด้วยแล้วชายหนุ่มก็รู้สึกแย่แทนอย่างบอกไม่ถูก แม้เพื่อนรักทำตัวปกติมากแค่ไหน แต่นั่นมันก็มาจากการฝืนกล้ำกลืนทั้งนั้น

จินหัวเราะเหมือนกำลังนั่งฟังเรื่องตลกโปกฮา ขณะที่มือข้างหนึ่งก็คว้าขวดเหล้ามาเทใส่แก้วจนเกือบเต็ม แล้วจัดการยกขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดท่ามกลางสายตากินเลือดกินเนื้อของลูกพี่ลูกน้องที่กำลังโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอยู่ตอนนี้

“ทำไมไม่ถามเจ้าตัวเขาเองล่ะ อาจจะได้คำตอบดีๆสักข้อก็ได้นะ”

“ถ้าฉันอยากรู้จากคาเมะ จะถ่อมาหานายถึงที่นี่ทำไม อย่ามาโยกโย้!”

คุณชายอุจิไม่ได้บอกความจริงว่าเขาซักไซ้ไล่ความตั้งแต่เดินออกจากภัตตาคารนั่นเมื่อวานแล้ว หากคาเมะเพียงแค่ยิ้มให้ ก่อนลงเอยด้วยคำว่าไม่มีอะไร

ฝ่ามือใหญ่เหนี่ยวรั้งเอวบางของหญิงสาวด้านข้างให้เขยิบมานั่งเบียดกันจนแทบเกยตัก ลิ้นสีแดงไล่เลียลำคอขาวผ่องแผ่วเบาพาลให้นามิต้องเงยหน้ารับสัมผัสอย่างเคลิบเคลิ้ม โดยมีนัยน์ตาคมกริบทั้งสองข้างของคาสโนว่าหนุ่มจ้องมองด้วยความพอใจ

สุดท้ายอารมณ์ก็อยู่เหนือกว่าเหตุผล ฮิโรกิเดินเร็วๆคว้าแก้วที่มีไวน์มากกว่าครึ่งในมือนิชิคิโด เรียวสาดใส่คนกำลังพลอดรักกัน ของเหลวสีแดงอมม่วงไหลเปรอะเปื้อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ริมฝีปากอิ่มสีสดยิ้มเยาะเมื่อเห็นญาติตนเองกับคู่ควงคนใหม่จ้องกลับตาเขียว

“ทำบ้าอะไรน่ะ!?” เสียงโวยวายแผดดังขึ้น นามิแทบปราดเข้าไปเอาเรื่องคู่กรณี ทว่าโดนคุณชายอาคานิชิรั้งตัวไว้เสียก่อน

“เธอล่ะทำบ้าอะไร? มาวีดว้ายแบบนี้โดนหมอนี่ทิ้งเพราะเสียงแสบแก้วหูน่ะ ฉันไม่รู้ด้วยหรอกนะ”

จบประโยคนามิก็กรีดร้องเหมือนตัวอิจฉาในละครที่เห็นตามโทรทัศน์ กระทั่งจินยังรู้สึกเอือมระอา แต่นั่นกลับนำพาความสะใจมาให้ฮิโรกิได้มากพอสมควร คุณชายอาคานิชิดันร่างบอบบางของหญิงสาวไว้ด้านหลัง แล้วหันไปประจันหน้ากับลูกพี่ลูกน้องคนสนิทด้วยใบหน้าจริงจังกว่าทุกครั้ง

“อยากรู้ว่าฉันทำอะไรเพื่อนรักนายใช่ไหม คำตอบคือไม่ได้ทำ”

“โกหก!” ฮิโรกิค้านเสียงหลง ดูจากท่าทาง สีหน้า หรือแม้แต่แววตาที่เปลี่ยนไปของคาเมะ เพื่อนสนิทอย่างเขามีหรือจะมองไม่ออกว่าสาเหตุทั้งหมดมันมาจากไหน

“ฉันไม่ได้โกหก แต่นึกแล้วก็น่าเสียดายนะรูปร่างแบบนั้น ถ้าได้ทำอะไรมากกว่าจูบก็ดีหรอก ไม่น่าปล่อยให้เกมโอเวอร์เลย”

แม้จะทันเห็นนัยน์ตาคมสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นฉายความรู้สึกบางอย่างชั่วครู่ แต่คำพูดเหล่านั้นก็ทำให้ฮิโรกิลบเลือนมันไปหมดสิ้น ฝ่ามือเรียวบางเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปนขณะเดียวกันริมฝีปากอิ่มสวยก็เม้มแน่นเป็นเส้นตรง

“อยากไปทำสารเลวกับใครก็เชิญ แต่อย่ามายุ่งกับเพื่อนฉัน ไม่งั้นฉันจะเลิกเกรงใจคุณป้า!”

เป็นคำเตือนสุดท้ายก่อนร่างเพรียวบางนั้นจะเดินหายลับไปท่ามกลางฝูงชนที่ยืนมุงล้อมกันอยู่ เพียงแค่จินจ้อง ผู้คนมากมายก็ต่างสลายกลุ่มกันอย่างรวดเร็วในพริบตา ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอีกครั้ง โดยมีนามิเข้ามาเกาะแขนออดอ้อนอยู่ไม่ห่าง

ผ้าผืนเล็กสีฟ้าถูกใช้ซับคราบไวน์บนใบหน้าหล่อเหลา หญิงสาวเช็ดไปพลางด่ากราดใส่คู่กรณีไปด้วยไม่หยุด ทว่าอยู่ๆจินก็ปัดความหวังดีนั้นทิ้งอย่างไม่แยแส นามิตั้งท่าจะโวยวายอีกระลอก แต่พออีกคนตวัดสายตามองเลยจำต้องสงบปากสงบคำโดยปริยาย

“เมื่อกี้ใครน่ะ? ร้ายชะมัด” เสียงทุ้มของคนตรงมุมโต๊ะอีกด้านถามกลั้วหัวเราะ แม้ไฟในผับจะไม่สว่างมากนัก แต่คุณชายอาคานิชิก็แน่ใจว่าเห็นสายตาวิบวับของเพื่อน

“ญาติ เพราะฉะนั้นแกยุ่งไม่ได้ เข้าใจที่พูดใช่ไหมเรียว” เป็นเพื่อนกันมานาน ไม่ว่าจะรสนิยมความชอบหรือเรื่องส่วนตัว จินก็รู้เป็นอย่างดีจึงไม่แปลกอะไรถ้าชายหนุ่มสามารถคาดเดาความคิดความอ่านของเรียวได้แทบทั้งหมด

“เรื่องนั้นช่างก่อนเถอะ แล้วที่บอกว่าเกมโอเวอร์น่ะ หมายความว่ารู้ผลแพ้ชนะสินะ”

เห็นจินเงียบ เรียวก็ลุกขึ้นยืนพลางสาวเท้าอย่างไม่เร่งรีบเข้าไปหยิบแก้วเปล่าที่ยังหลงเหลือของเหลวสีแดงอมม่วงอยู่นิดหน่อย นัยน์ตาคมคายมองของในมือแล้วพาลนึกถึงชายหนุ่มใบหน้าสวยหวาน รูปร่างเพรียวบางซึ่งกล้าหาญชาญชัยทำเรื่องให้ทายาทธุรกิจพันล้านต้องขายหน้าคนทั้งผับ

อาจเพราะมัวแต่ให้ความสนใจกับญาติของเพื่อนมากเกินไปนัก เรียวเลยเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่ถามอะไรถ้าไม่ได้ยินคุณชายอาคานิชิตอบกลับมาเสียก่อน

“ฉันแพ้”

เหมือนการคาดเดาของเรียวจะถูกต้อง ริมฝีปากบางจึงกระตุกรอยยิ้มขึ้น ชายหนุ่มจับจ้องอาคานิชิ จิน ผู้หยิ่งยะโสโอหังที่บัดนี้แทบหมดสภาพจนไม่หลือเค้าเดิมให้เห็น

“คนที่ทำให้แกแพ้ราบคาบขนาดนี้ ฉันชักอยากเจอแล้วสิ”

ถึงโดนเรียวซ้ำเติมอย่างไรจินก็ไม่โต้ตอบกลับสักคำ ผิดวิสัยคนชอบเอาชนะอย่างคุณชายอาคานิชิผู้เอาแต่ใจราวกับเป็นคนละคนกัน สุดท้ายก็กลายเป็นเรียวเสียเองที่ทนกับท่าทางผิดหวังของเพื่อนไม่ไหว

“จะบอกให้นะ เกมนี้ไม่มีใครแพ้ชนะหรอก ในเมื่อญาติแกลงทุนลงแรงมาถามถึงเนี่ย แสดงว่าเพื่อนเขาคงไม่ได้มีอาการต่างจากแกเท่าไร แล้วทำไมถึงไม่ลองดูอีกสักครั้งล่ะ อุตส่าห์หน้าด้านหน้าทนตามตื้ออยู่ตั้งเกือบอาทิตย์ไม่ใช่เหรอ?”

คล้ายเป็นคำพูดเตือนสติ ร่างสูงใหญ่ของคุณชายอาคานิชิลุกพรวดพราดขึ้นมา ก่อนจ้ำอ้าวออกจากผับไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เรียวได้แต่มองตามหลังพร้อมกระตุกรอยยิ้มบางเบาดังนิสัยเคยชิน

หลังกลับบ้านไปเพื่อจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดใหม่เอี่ยมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จินก็ขับรถมาจอดข้างคอนวีเนียนตอนสี่ทุ่มพอดี รอเพียงไม่กี่นาทีร่างบางตัวเล็กคุ้นตาก็สาวเท้าออกมานอกร้านกับใครสักคนที่ชายหนุ่มไม่เคยเห็น

แม้จะไม่รู้จัก แต่จากท่าทางสนิทสนมกันขนาดนั้นจินเลยเดาได้ไม่ยากว่าคนที่อยู่ด้วยกันคงมีความสำคัญกับคาเมะมากพอสมควร ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่มีให้กับอีกฝ่าย คุณชายอาคานิชิก็รู้สึกเหมือนดำดิ่งสู่เหวลึก จินไม่รู้ตัวว่ากำลังแสดงสีหน้าเช่นไร หากสายตาก็ยังคงมองตามร่างของทั้งคู่ไปจนสุดปลายทาง

บนถนนเล็กๆตัดผ่านเข้าสู่บ้านสีขาวหลังไม่ใหญ่มากนัก สองพี่น้องคาเมนาชิเดินคุยกันถึงเรื่องวีรกรรมสมัยเด็กว่าแต่ละคนดื้อแพ่งแค่ไหน พ่อแม่ต้องปวดเศียรเวียนเกล้ากับนิสัยลูกชายเพียงใดกว่าจะเลี้ยงให้เติบโตถึงบัดนี้ได้

คาเมะขำเมื่อพี่ชายบอกว่าเคยแกล้งเอากบไปปล่อยใส่ไว้ในรองเท้าเขาตอนอยู่ชั้นประถม แต่เนื่องจากคุณนายคาเมนาชิมาเห็นเหตุการณ์เข้า โคจิเลยโดนทั้งตีทั้งดุเสียยกใหญ่

“ถ้าเป็นเรื่องนายทีไร พ่อกับแม่จะต้องเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเสมอ รู้รึเปล่าว่าพี่กับยูยะหมั่นไส้?”

“เลยหาเรื่องแกล้งผมประจำ?”

“ใช่ แต่ต้องทำลับหลังพ่อแม่นะ” พอพี่ชายบอกด้วยใบหน้าจริงจังราวกับเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเลยเรียกเสียงหัวเราะของคาเมะได้มากโข และนั่นเป็นสิ่งที่โคจิต้องการอย่างที่สุด

ความจริงสองวันที่ผ่านมาโคจิจับสังเกตน้องชายคนนี้ตลอดเวลา มองผิวเผินทั่วไปอาจไม่เห็นความแตกต่างสักเท่าไรเพราะคาเมะทำตัวตามปกติทุกอย่าง ทว่าในสายตาของคนเป็นพี่กลับดูออกชัดเจนว่าน้องกำลังมีเรื่องทุกข์ใจ

ถ้าให้คาดเดาโคจิคิดว่าสาเหตุน่าจะมาจากคาสโนว่าคนนั้น
และยิ่งแน่ใจมากขึ้นเมื่อคาเมะทำท่าอึกอักเหมือนไม่อยากพูดถึงตอนที่ชายหนุ่มถาม

“นายกับหมอนั่นป็นยังไงบ้าง?”

“พี่หมายถึงใครล่ะ?”

“พี่ว่านายรู้ดีอยู่แล้วนะ”

คาเมะหัวเราะ หากดวงตาเรียวสวยทั้งสองข้างกลับฉายอะไรบางอย่างซึ่งตรงกันข้ามกับสิ่งที่ชายหนุ่มแสดงออกมาให้เห็น โคจิเลยนึกถึงคำพูดหนึ่งของน้องชายคนเล็ก

‘คาซึน่ะเหมือนพวกเก็บกด ชอบไม่ชอบก็ไม่ยอมบอก ถ้าเป็นผมคงอึดอัดตายพอดี’

นับเป็นอีกครั้งที่ความเห็นของโคจิตรงกับน้องชายคนสุดท้อง คาเมะเป็นคนจะคิดจะอ่านอะไรก็ทำด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ไม่เคยเรียกร้องขอคำปรึกษาจากใครมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว นั่นจึงกลายเป็นเรื่องน่าหนักใจสำหรับโคจิ

“มีปัญหากับหมอนั่นสินะ”

“พี่พูดเหมือนผมกับเขาคบกันอยู่เลย”

“แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง”

คาสโนว่าย่อมไม่เคยคิดเรื่องการโดนผูกมัดไว้กับใครสักคนอยู่แล้ว คาเมะเองก็ไม่ได้หวังให้ผู้ชายคนนั้นต้องทำเช่นกัน อันที่จริงเขาอาจกลัวมากกว่าถึงได้รีบเลี่ยงออกมาเสียตอนนี้เพื่อไม่ให้ความรู้สึกที่มีต้องเพิ่มสูงขึ้นจนยากจะถอนตัว